Zaliczka na poczet dywidendy bez pobrania podatku PIT – NSA o obowiązku płatnika w estońskim CIT

Like Don't move Unlike

 

1

Jeżeli chcesz porozmawiać o estońskim CIT, zapraszamy do naszej zamkniętej grupy na Facebooku:  

Stowarzyszenie Podatników Estońskiego CIT.

Czy spółka opodatkowana estońskim CIT powinna pobrać 19% zaliczki na podatek PIT już w chwili wypłaty wspólnikowi zaliczki na poczet przyszłej dywidendy?

Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 16 kwietnia 2026 r., sygn. akt II FSK 892/23, udzielił na to pytanie odpowiedzi korzystnej dla podatników, zgodnie z którą art. 41 ust. 4ab ustawy o PIT znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy spółka dokonuje wypłaty należności z tytułu podzielonych zysków, zaś użycie przez ustawodawcę w ramach pojęcia „podzielonych zysków” czasu dokonanego wskazuje jednoznacznie na możliwość zastosowania tejże regulacji tylko wówczas, gdy zysk został już podzielony.

Innymi słowy, zdaniem NSA wypłata zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy nie powoduje jeszcze powstania po stronie spółki obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych. Decydujące znaczenie ma różnica pomiędzy zaliczką na poczet zysku, który dopiero ma zostać osiągnięty, ustalony i podzielony, a wypłatą należności z tytułu zysku już podzielonego uchwałą zgromadzenia wspólników. NSA oparł swoje rozstrzygnięcie przede wszystkim na literalnym brzmieniu przepisów regulujących obowiązki spółki jako płatnika. Sąd zwrócił również uwagę na brak definitywnego charakteru przysporzenia otrzymywanego przez wspólnika w chwili wypłaty zaliczki. Wyrok ten może mieć istotne znaczenie dla praktyki spółek opodatkowanych ryczałtem od dochodów spółek. Trzeba jednak dokładnie określić jego zakres. NSA rozstrzygnął przede wszystkim o obowiązkach spółki jako płatnika PIT w chwili wypłaty zaliczki. Nie przedstawił natomiast pełnego technicznego modelu późniejszego poboru podatku po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego i definitywnym podziale zysku.

Prześledźmy zatem drogę, która doprowadziła do wydania powyższego orzeczenia NSA. 

Stan faktyczny i pytanie spółki

Sprawa rozpoczęła się od wniosku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością o wydanie interpretacji indywidualnej. Spółka ta od dnia 1 stycznia 2022 r. korzystała z opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek. Jedynym jej wspólnikiem była osoba fizyczna. Spółka przewidywała, że w trakcie pierwszego roku opodatkowania estońskim CIT osiągnie zysk bilansowy i będzie mogła wypłacić wspólnikowi zaliczkę na poczet przewidywanej dywidendy, z zachowaniem warunków określonych w art. 194 i art. 195 Kodeksu spółek handlowych (KSH). Wątpliwość dotyczyła skutków takiej wypłaty na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych. Spółka zapytała więc, czy wypłata wspólnikowi zaliczki na poczet przyszłej dywidendy powoduje powstanie przychodu z udziału w zyskach osób prawnych, a w konsekwencji, czy już w chwili wypłaty zaliczki powinna pobrać jako płatnik 19% zryczałtowany PIT. Zdaniem spółki obowiązek taki nie powstawał w chwili wypłaty zaliczki. Spółka argumentowała, że zaliczka nie ma charakteru definitywnego. Jeżeli po zakończeniu roku spółka osiągnie stratę albo zysk niższy od wypłaconych zaliczek, wspólnik może zostać zobowiązany do zwrotu całości lub części otrzymanej kwoty. W ocenie spółki przychód wspólnika oraz odpowiadający mu obowiązek płatnika powinny powstać dopiero po podjęciu przez zgromadzenie wspólników uchwały o podziale zysku i definitywnym przyznaniu wspólnikowi prawa do dywidendy.

Stanowisko Dyrektora KIS

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 21 lipca 2022 r. znak 0113-KDIPT2-3.4011.358.2022.1.RR, uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe. Organ przyjął, że zaliczka na poczet przyszłej dywidendy mieści się w kategorii przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Zdaniem Dyrektora KIS przychód wspólnika powstawał już w momencie postawienia pieniędzy do jego dyspozycji. Spółka miała zatem obowiązek pobrania 19% zryczałtowanego podatku dochodowego na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 4ab oraz art. 42 ust. 1 ustawy o PIT. Organ uznał również, że przy poborze PIT od zaliczki spółka będzie mogła zastosować mechanizm pomniejszenia podatku wspólnika przewidziany w art. 30a ust. 19 ustawy o PIT. Dyrektor KIS powołał się na objaśnienia podatkowe Ministerstwa Finansów z dnia 23 grudnia 2021 r. „Przewodnik do Ryczałtu od dochodów spółek”. W Przewodniku tym wskazane zostało, że dla celów estońskiego CIT wypłacone zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy uważa się za dochód z tytułu podzielonego zysku. Na tej podstawie organ wyprowadził wniosek, że również pojęcie wypłat z tytułu podzielonych zysków używane w ustawie o PIT powinno obejmować zaliczki na poczet przyszłej dywidendy. W konsekwencji Dyrektor KIS uznał, że wypłata zaliczki powoduje powstanie przychodu wspólnika z kapitałów pieniężnych, a spółka powinna pobrać i przekazać do urzędu skarbowego 19% PIT, z uwzględnieniem pomniejszenia określonego w art. 30a ust. 19 ustawy o PIT.

Interpretacja ta została zaskarżona przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Stanowisko WSA w Warszawie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1919/22, uwzględnił skargę spółki i uchylił interpretację Dyrektora KIS z dnia 21 lipca 2022 r. znak 0113-KDIPT2-3.4011.358.2022.1.RR. WSA uznał, że organ nieprawidłowo utożsamił dywidendę z zaliczką na poczet przyszłej dywidendy. Sąd zwrócił uwagę, że art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT wymienia dywidendy oraz inne przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych faktycznie uzyskane z tego udziału. Przepis ten nie wymienia jednak wprost zaliczek na poczet przyszłej dywidendy. Zdaniem WSA dywidenda i zaliczka na poczet przewidywanej dywidendy są na gruncie Kodeksu spółek handlowych odrębnymi instytucjami. Do powstania prawa do dywidendy konieczne jest osiągnięcie przez spółkę zysku wynikającego z rocznego sprawozdania finansowego oraz podjęcie przez zgromadzenie wspólników uchwały przeznaczającej ten zysk do wypłaty. Zaliczka jest natomiast wypłacana przed zakończeniem roku obrotowego, na poczet zysku dopiero przewidywanego. Decyzję o wypłacie zaliczki podejmuje zarząd, jeżeli umowa spółki zawiera odpowiednie upoważnienie i spełnione są warunki określone w art. 194 i art. 195 Kodeksu spółek handlowych.

Niedefinitywny charakter zaliczki

Dla stanowiska WSA szczególne znaczenie miał art. 195 § 1(1) Kodeksu spółek handlowych. Jeżeli po wypłacie zaliczki spółka zakończy rok stratą, wspólnik jest zobowiązany zwrócić otrzymaną zaliczkę w całości. Jeżeli osiągnięty zysk będzie niższy od wypłaconych zaliczek, zwrotowi podlega część świadczenia odpowiadająca kwocie przekraczającej zysk przypadający wspólnikowi. Zdaniem Sądu możliwość powstania obowiązku zwrotu oznacza, że w chwili wypłaty zaliczka nie ma charakteru definitywnego. Wspólnik nie uzyskuje więc bezwarunkowego i ostatecznego przysporzenia majątkowego. WSA wskazał również, że nie można mówić o postawieniu środków do dyspozycji podatnika w takim znaczeniu, że może on nimi rozporządzać bez potencjalnej konieczności ich późniejszego zwrotu. W konsekwencji Sąd uznał, że wypłata zaliczki nie powoduje jeszcze powstania po stronie wspólnika przychodu z udziału w zyskach osób prawnych. Tym samym po stronie spółki nie powstaje obowiązek pobrania zryczałtowanego PIT.

Co ważne (nie tylko dla tej sprawy) WSA odrzucił argument oparty na Przewodniku MF do estońskiego CIT

WSA nie podzielił stanowiska Dyrektora KIS odwołującego się do „Przewodnika do Ryczałtu od dochodów spółek”. Sąd wskazał, że powołane przez organ objaśnienia dotyczą zasad opodatkowania zaliczek na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych. Rozpoznawana sprawa dotyczyła natomiast podatku dochodowego od osób fizycznych oraz obowiązków spółki jako płatnika PIT. To, że na gruncie ustawy o CIT zaliczka na poczet przewidywanej dywidendy została objęta odpowiednim stosowaniem przepisów dotyczących podzielonego zysku, nie oznacza automatycznie, że takie same skutki można przypisać zaliczce na gruncie ustawy o PIT. WSA podkreślił ponadto, że żaden przepis ustawy o PIT nie wiąże wprost wypłaty zaliczki na poczet przyszłej dywidendy z powstaniem obowiązku podatkowego po stronie wspólnika.

Sąd uznał zatem, że interpretacja została wydana z naruszeniem art. 42 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Finalnie interpretacja została uchylona.

Dyrektor KIS wniósł od wyroku WSA skargę kasacyjną.

Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego

Naczelny Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 16 kwietnia 2026 r., sygn. II FSK 892/23, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS. Oznacza to, że korzystny dla spółki wyrok WSA w Warszawie pozostał w mocy, a interpretacja indywidualna z dnia 21 lipca 2022 r. znak 0113-KDIPT2-3.4011.358.2022.1.RR, została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego. NSA potwierdził, że w opisanym stanie faktycznym wypłata zaliczki na poczet przyszłej dywidendy nie powoduje po stronie spółki obowiązku pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego.

Rozstrzygnięcie zostało oparte na kilku powiązanych ze sobą argumentach, przedstawionych poniżej:

1. Przedmiotem sprawy były obowiązki płatnika, a nie wyłącznie sytuacja wspólnika

NSA zwrócił uwagę, że Dyrektor KIS skoncentrował swoją argumentację przede wszystkim na tym, czy wspólnik otrzymujący zaliczkę uzyskuje przychód z udziału w zyskach osób prawnych. Tymczasem przedmiotem interpretacji były obowiązki spółki jako płatnika. Zdaniem NSA te dwa zagadnienia należy od siebie odróżnić. Nawet gdyby określona wypłata mogła być rozważana jako potencjalny przychód wspólnika, nie oznacza to jeszcze automatycznie, że spółka ma obowiązek pobrania podatku. Obowiązek płatnika musi wynikać z konkretnego przepisu ustawy. NSA wskazał, że organ błędnie postawił na pierwszym miejscu obowiązki podatnika otrzymującego zaliczkę, zamiast dokonać prawidłowej analizy przepisów określających obowiązki spółki jako płatnika.

2. Przepis  art. 42 ustawy o PIT nie tworzy samodzielnie obowiązku płatnika

Dyrektor KIS powoływał się między innymi na art. 42 ust. 1 ustawy o PIT. Przepis ten określa termin przekazywania przez płatników pobranych zaliczek i kwot zryczałtowanego podatku. NSA podkreślił jednak, że art. 42 ust. 1 nie jest samodzielną podstawą uznania spółki za płatnika. Zanim przepis ten może znaleźć zastosowanie, należy najpierw ustalić, czy obowiązek poboru podatku wynika z art. 41 ustawy o PIT. Z kolei,  art. 42 reguluje bowiem sposób wykonania obowiązku przez podmiot, który już jest płatnikiem. Nie rozstrzyga natomiast samodzielnie, czy w związku z konkretną wypłatą obowiązek płatnika w ogóle powstaje. Zdaniem NSA Dyrektor KIS nie wykazał prawidłowo, z której regulacji art. 41 ustawy o PIT miałby wynikać obowiązek poboru podatku od zaliczki na poczet przyszłej dywidendy.

3. Podzielony zysk oznacza zysk już podzielony

Centralnym elementem uzasadnienia NSA była wykładnia art. 41 ust. 4ab ustawy o PIT. Przepis ten stanowi, że spółki dokonujące wypłat należności z tytułu podzielonych zysków osiągniętych w okresie opodatkowania estońskim CIT są obowiązane jako płatnicy pobierać zryczałtowany PIT, z uwzględnieniem mechanizmu pomniejszenia określonego w art. 30a ust. 19 ustawy o PIT. NSA skoncentrował się na użytym przez ustawodawcę pojęciu „podzielonych zysków”. Zdaniem Sądu użycie czasu dokonanego ma znaczenie normatywne. Przepis odnosi się do zysku, który został już podzielony. Nie obejmuje natomiast zysku prognozowanego, na poczet którego dopiero wypłacana jest zaliczka. NSA wskazał, że art. 41 ust. 4ab ustawy o PIT znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy spółka dokonuje wypłaty należności z tytułu podzielonego zysku. Tymczasem zaliczka wypłacana w trakcie roku dotyczy zysku przewidywanego, który nie został jeszcze definitywnie ustalony ani podzielony. W konsekwencji art. 41 ust. 4ab ustawy o PIT nie może stanowić podstawy nałożenia na spółkę obowiązku poboru podatku przy wypłacie zaliczki.

4. Zaliczka na poczet zysku to nie wypłata podzielonego zysku

NSA wyraźnie przeciwstawił sobie zaliczkę na poczet prognozowanego zysku oraz wypłatę zysku już podzielonego.Nie są to pojęcia tożsame.W chwili wypłaty zaliczki nie jest jeszcze pewne, czy spółka osiągnie zysk w przewidywanej wysokości.Nie jest również przesądzone, jaka część wyniku finansowego zostanie ostatecznie przeznaczona do wypłaty wspólnikom.Dopiero po zakończeniu roku obrotowego, sporządzeniu i zatwierdzeniu sprawozdania finansowego oraz podjęciu uchwały o podziale wyniku można mówić o zysku podzielonym.Zdaniem NSA nie można rozszerzać przepisów dotyczących wypłat podzielonych zysków na zaliczki dotyczące zysku dopiero przewidywanego.Sąd zaakcentował, że brak użycia przez ustawodawcę w analizowanych przepisach pojęcia zaliczki na poczet zysku ma określone znaczenie.Ustawodawca konsekwentnie posługuje się pojęciem zysku podzielonego, a nie zaliczki na poczet przyszłej dywidendy.

5. Przepis art. 30a ust. 19 ustawy o PIT również dotyczy zysku już podzielonego

Podobne wnioski NSA wyprowadził z treści art. 30a ust. 19 ustawy o PIT. Przepis ten reguluje pomniejszenie 19% PIT wspólnika o odpowiednią część estońskiego CIT zapłaconego przez spółkę. Także w tym przepisie ustawodawca odwołuje się do przychodów wspólnika z wypłat podzielonych zysków oraz do ryczałtu należnego od zysku podzielonego. NSA uznał, że potwierdza to świadome i konsekwentne posługiwanie się przez ustawodawcę czasem dokonanym. Skoro ustawodawca mówi o zysku podzielonym, nie można automatycznie obejmować tym pojęciem zaliczki na poczet zysku, który nie został jeszcze ostatecznie ustalony i podzielony. Mechanizm pomniejszenia podatku został ponadto powiązany z konkretnym zyskiem podzielonym, procentowym udziałem wspólnika w tym zysku oraz należnym ryczałtem od dochodów spółek przypadającym na ten zysk. W chwili wypłaty zaliczki elementy te nie muszą być jeszcze ostatecznie znane.

6. Czy zaliczka może być innym przychodem z udziału w zyskach osób prawnych?

NSA zauważył, że ze względu na szerokie brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT można byłoby rozważać, czy zaliczka na poczet dywidendy stanowi inny przychód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych. Sąd podkreślił jednak, że nawet potencjalna kwalifikacja określonej wypłaty jako przychodu wspólnika nie przesądza automatycznie o powstaniu obowiązków spółki jako płatnika. Do nałożenia obowiązku poboru podatku konieczna jest jednoznaczna podstawa prawna wynikająca z art. 41 ustawy o PIT. Tymczasem art. 41 ust. 4ab ustawy o PIT dotyczy wypłat z tytułu zysków już podzielonych, a nie wypłat zaliczek na poczet zysku przewidywanego. NSA stwierdził również, że w analizowanym układzie pojęcie zaliczki na poczet prognozowanej dywidendy pozostaje w sprzeczności z pojęciem podzielonego zysku.

7. Zaliczka nie ma charakteru definitywnego

Kolejnym istotnym elementem rozstrzygnięcia był niedefinitywny charakter zaliczki. Zaliczka jest wypłacana przed ostatecznym ustaleniem wyniku finansowego i przed podjęciem uchwały o jego podziale. Jeżeli spółka nie osiągnie zysku w odpowiedniej wysokości albo wypłacona zaliczka przekroczy kwotę ostatecznie przypadającą wspólnikowi, może powstać obowiązek jej zwrotu w całości lub w części. Wspólnik nie otrzymuje więc w chwili wypłaty zaliczki bezwarunkowego i definitywnego przysporzenia odpowiadającego ostatecznie przyznanej dywidendzie. NSA zaakceptował stanowisko WSA, zgodnie z którym brak definitywności powoduje, że wypłata zaliczki nie może zostać uznana za dochód lub przychód w rozumieniu art. 24 ust. 5 ustawy o PIT. Sąd zaznaczył jednocześnie, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miały przede wszystkim przepisy regulujące obowiązki płatnika, czyli art. 41 i art. 42 ustawy o PIT. Argument dotyczący niedefinitywności wzmacniał rozstrzygnięcie, ale nie stanowił jego jedynej podstawy.

8. Samo przekazanie pieniędzy nie zawsze oznacza powstanie przychodu

Dyrektor KIS twierdził, że przychód wspólnika powstaje już w chwili postawienia pieniędzy do jego dyspozycji. NSA nie zaakceptował takiego automatyzmu. Samo przekazanie środków nie przesądza jeszcze o powstaniu przychodu, jeżeli świadczenie ma charakter zaliczkowy, warunkowy i potencjalnie zwrotny. W analizowanym stanie faktycznym pieniądze zostały wypłacone na poczet zysku, który dopiero miał zostać osiągnięty i podzielony. Nie stanowiły więc wypłaty definitywnie przyznanej dywidendy.

Wyrok NSA unaocznia, że przy ocenie momentu powstania przychodu nie można abstrahować od charakteru prawnego świadczenia. Najważniejszy wniosek z wyroku jest następujący – wypłata zaliczki na poczet przyszłej dywidendy nie powoduje po stronie spółki obowiązku pobrania zryczałtowanego PIT w chwili wypłaty tej zaliczki.

NSA uznał, że art. 41 ust. 4ab ustawy o PIT dotyczy wypłat zysków już podzielonych. Zaliczka dotyczy natomiast zysku prognozowanego. Także art. 30a ust. 19 ustawy o PIT konsekwentnie odwołuje się do podzielonych zysków. Ponadto zaliczka nie ma charakteru definitywnego, ponieważ może podlegać zwrotowi. Dyrektor KIS nie wskazał zatem prawidłowej podstawy prawnej pozwalającej uznać spółkę za płatnika podatku od wypłacanej zaliczki. NSA oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

A czego wyrok NSA nie rozstrzyga

Wyroku nie należy interpretować jako stwierdzenia, że kwota odpowiadająca zaliczce na poczet dywidendy nigdy nie będzie podlegała opodatkowaniu PIT. NSA badał obowiązki spółki jako płatnika w chwili wypłaty zaliczki. Nie przedstawił natomiast pełnej odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób należy dokonać późniejszego rozliczenia po sporządzeniu i zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, ustaleniu ostatecznej wysokości zysku oraz podjęciu uchwały o jego podziale. Wyrok nie wyjaśnia także technicznego sposobu poboru podatku w sytuacji, w której środki zostały już wcześniej przekazane wspólnikowi, a obowiązek płatnika miałby powstać dopiero po późniejszym, definitywnym podziale zysku. NSA nie rozstrzygał również zasad opodatkowania zaliczki po stronie spółki podatkiem dochodowym od osób prawnych. Przedmiotem sprawy były przepisy ustawy o PIT oraz obowiązki spółki jako płatnika.

Znaczenie wyroku NSA dla spółek objętych estońskim CIT

Wyrok podważa praktykę automatycznego pobierania przez płatnika 19% PIT przy każdej wypłacie zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy. Przed zastosowaniem wniosków z orzeczenia spółka powinna jednak przeanalizować charakter dokonywanej wypłaty. Z dokumentów korporacyjnych powinno jednoznacznie wynikać, że wypłacana kwota jest zaliczką na poczet przewidywanej dywidendy, a nie wypłatą zysku, który został już definitywnie podzielony. Znaczenie ma również to, czy wypłata została dokonana zgodnie z warunkami określonymi w Kodeksie spółek handlowych i czy może podlegać zwrotowi na podstawie art. 195 § 1(1) Kodeksu spółek handlowych. Szczególnego znaczenia nabiera więc prawidłowa dokumentacja korporacyjna, w tym treść uchwał zarządu i późniejszej uchwały zgromadzenia wspólników o podziale zysku.

Asymetria pomiędzy CIT i PIT

Wyrok NSA ujawnia istotną asymetrię pomiędzy opodatkowaniem spółki i wspólnika. Na gruncie przepisów o estońskim CIT ustawodawca wprost przewidział odpowiednie stosowanie zasad dotyczących podzielonego zysku do zaliczki na poczet przewidywanej dywidendy. Na gruncie ustawy o PIT NSA uznał natomiast, że przepisy o obowiązkach płatnika i pomniejszeniu podatku odnoszą się do zysku już podzielonego, a nie do zaliczki wypłacanej na poczet zysku prognozowanego. Może więc dojść do sytuacji, w której wypłata zaliczki wywołuje konsekwencje po stronie spółki na gruncie estońskiego CIT, ale nie powoduje jeszcze obowiązku pobrania PIT od wspólnika. Wyrok nie usuwa tej asymetrii. Zwraca uwagę natomiast, że wynika ona z odmiennego brzmienia przepisów ustawy o CIT i ustawy o PIT.

Głos Stowarzyszenia Podatników Estońskiego CIT

www.spec.info.pl

Wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2026 r., sygn. akt II FSK 892/23 należy ocenić jako ważny i korzystny dla podatników. Sąd nie zgodził się na rozszerzanie obowiązków płatnika wyłącznie na podstawie założenia, że skoro wspólnik otrzymał pieniądze, to spółka powinna automatycznie pobrać podatek. Obowiązki płatnika muszą wynikać z jednoznacznych przepisów. Tymczasem ustawodawca w art. 41 ust. 4ab oraz art. 30a ust. 19 ustawy o PIT posłużył się pojęciem zysku podzielonego. Zaliczka jest natomiast wypłatą dokonywaną przed definitywnym podziałem wyniku finansowego. Wyrok NSA potwierdza również, że pojęć używanych w ustawie o CIT i ustawie o PIT nie można uznawać za automatycznie tożsame. To, że na gruncie estońskiego CIT zaliczkę traktuje się odpowiednio jak dochód z tytułu podzielonego zysku, nie oznacza jeszcze, że identyczna fikcja prawna obowiązuje przy ustalaniu obowiązków płatnika PIT. Jednocześnie wyrok NSA pozostawia bez wypowiedzi kwestię dalszą – nie wiadomo bowiem, kiedy i w jaki sposób spółka powinna technicznie pobrać PIT po późniejszym zatwierdzeniu sprawozdania finansowego i definitywnym przyznaniu dywidendy, jeżeli pieniądze zostały już wcześniej przekazane wspólnikowi. Postulowane by było w tym zakresie jednoznaczne stanowisko Ministerstwa Finansów, obejmujące zarówno moment powstania obowiązku płatnika, jak i sposób zastosowania pomniejszenia przewidzianego w art. 30a ust. 19 ustawy o PIT. Będziemy dalej śledzić ten temat.

Jeżeli potrzebujesz konsultacji podatkowej w zakresie estońskiego CIT spójrz tutaj:

Doradztwo podatkowe oraz szkolenia w zakresie estońskiego CIT