Jeżeli chcesz porozmawiać o estońskim CIT, zapraszamy do naszej zamkniętej grupy na Facebooku:
Stowarzyszenie Podatników Estońskiego CIT.
Wyjście z estońskiego CIT to moment, w którym decyzje księgowe podejmowane w czasie ryczałtu spotykają się z podatkową rzeczywistością. Najczęściej pojawia się wówczas pytanie, od jakiej kwoty liczyć odpisy podatkowe. Odpowiedź jest stosunkowo prosta, choć ma istotne konsekwencje. Po zakończeniu ryczałtu amortyzacja podatkowa biegnie od wartości początkowej pomniejszonej o odpisy podatkowe dokonane przed ryczałtem oraz o odpisy bilansowe wykonane w jego trakcie. Takie ujęcie eliminuje ryzyko podwójnego rozpoznania kosztów i przekłada się na realną wielkość tarczy podatkowej w kolejnych latach. Zasady te wynikają bezpośrednio z ustawy o CIT. W czasie ryczałtu (rozdział 6b – art. 28h) przepisy klasyczne, w tym regulacje dotyczące podatkowej amortyzacji, nie znajdują zastosowania. Po zakończeniu ryczałtu ewidencja środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych musi natomiast odzwierciedlać odpisy amortyzacyjne dokonane zgodnie z ustawą o rachunkowości za okres ryczałtu (art. 16g ust. 22). Kolejne odpisy podatkowe nalicza się przy uwzględnieniu tych odpisów ujętych w wyniku finansowym netto oraz stosując kontynuację albo wybór metody i stawki zgodnie z art. 16a-16m ustawy o CIT, w szczególności art. 16h ust. 3e.
Sam mechanizm można opisać prostym algorytmem. Najpierw ustala się wartość początkową składnika majątku. Następnie odejmuje się od niej podatkowe odpisy amortyzacyjne dokonane przed wejściem w estoński CIT oraz bilansowe odpisy amortyzacyjne z okresu ryczałtu. Otrzymana kwota stanowi wartość pozostałą do podatkowego zamortyzowania po wyjściu, a od kolejnego miesiąca odpisy podatkowe nalicza się według wybranej metody i stawki.
Wzór wygląda następująco:
Podstawa po wyjściu = Wartość początkowa – (podatkowe odpisy sprzed estońskiego) – (bilansowe odpisy z okresu estońskiego).
Dla lepszego zobrazowania warto przywołać poniższe przykłady
1. Pierwszy dotyczy środka trwałego sprzed wejścia na ryczałt. Jeżeli jego wartość początkowa wynosi 300 000 zł, a do momentu przejścia na ryczałt dokonano 90 000 zł odpisów podatkowych, zaś w trakcie ryczałtu 60 000 zł odpisów bilansowych, to pozostała wartość po wyjściu wynosi 150 000 zł. To właśnie ta kwota podlega podatkowej amortyzacji od następnego miesiąca.
2. Drugi przykład obejmuje środek nabyty już w okresie estońskiego CIT, który został całkowicie „zamortyzowany” bilansowo. Wartość początkowa wynosi 120 000 zł, przed ryczałtem nie było odpisów podatkowych, a w jego trakcie dokonano 120 000 zł odpisów bilansowych. W efekcie wartość po wyjściu to 0 zł, a więc podatkowa amortyzacja już nie występuje.
3. Trzeci przypadek to sprzedaż środka po wyjściu z ryczałtu. Jeśli cena sprzedaży wynosi 200 000 zł, a podatkowa wartość niezamortyzowana po uwzględnieniu odpisów bilansowych z okresu ryczałtu to 150 000 zł, dochód ze sprzedaży wynosi 50 000 zł, najczęściej rozpoznawany w źródle zysków kapitałowych.
Po wyjściu z ryczałtu dopuszczalne jest kontynuowanie metody, okresu i stawki przyjętych wcześniej, o ile są zgodne z ustawą o CIT, bądź wybór jednej z metod przewidzianych w art. 16i-16m, np. liniowej lub degresywnej dla środków zaliczanych do KŚT 3-6 i 8. Zmiany parametrów co do zasady wprowadza się od początku roku podatkowego, a dokonany wybór obowiązuje aż do pełnego zamortyzowania danego składnika. W praktyce spotyka się jednak liczne błędy i ryzyka. Najczęściej występuje pomijanie odpisów bilansowych z okresu ryczałtu w ewidencji po jego zakończeniu, próby „nadrabiania” amortyzacji za lata ryczałtu lub jednoczesne rozpoznawanie odpisów i kosztu sprzedaży w oparciu o niepomniejszoną wartość początkową, co prowadzi do zawyżenia kosztów. Należy także pamiętać, że polityka amortyzacyjna wpływa na przyszłą bazę podatkową – intensyfikacja amortyzacji bilansowej w czasie ryczałtu zmniejsza bowiem pulę możliwych odpisów podatkowych po jego zakończeniu.
Na koniec warto odnieść się do najczęściej pojawiających się pytań. Amortyzacja bilansowa z okresu ryczałtu jest uwzględniana podatkowo po jego wyjściu i pomniejsza bazę dalszych odpisów. Jeśli aktywa zostały w pełni zamortyzowane bilansowo w okresie ryczałtu, po wyjściu z reguły brak już podatkowej amortyzacji, gdyż baza wynosi zero. Możliwe jest natomiast przejście na metodę degresywną, o ile dany składnik mieści się w ustawowym katalogu i decyzja zostanie podjęta na starcie amortyzacji po wyjściu.
Głos Stowarzyszenia Podatników Estońskiego CIT
Przedstawione rozwiązanie pozostaje spójne z logiką ryczałtu od dochodów spółek, jako że podatek jest powiązany z dystrybucją i innymi zdarzeniami określonymi w rozdziale 6b, a nie z kosztami. W konsekwencji amortyzacja bilansowa „konsumuje” bazę amortyzacyjną na przyszłość. Stowarzyszenie rekomenduje, aby przy planowaniu wyjścia z estońskiego CIT w horyzoncie roku lub dwóch lat odpowiednio zaprojektować politykę amortyzacji bilansowej. Pozwoli to uniknąć negatywnego zaskoczenia związanego z niską bazą podatkową po wyjściu. W wielu sytuacjach neutralność podatkowa w okresie ryczałtu nie rekompensuje późniejszego braku tarczy amortyzacyjnej.
Jeżeli potrzebujesz konsultacji podatkowej w zakresie estońskiego CIT spójrz tutaj:
Zachęcamy również do obserwowania naszego Facebooka, gdzie prezentujemy na bieżąco aktualne i najciekawsze aspekty prawa podatkowego i nie tylko – LINK
Oraz do dołączenia do grupy dyskusyjnej na temat CITu Estońskiego, gdzie odpowiedzi udzielają specjaliści z Stowarzyszenia Podatników Estońskiego CIT – LINK
W celu uzyskania szczegółowych informacji dotyczących oferty POROZMAWIAJMY O PODATKACH prosimy o kontakt z kancelaria poprzez:
- tel.: +48 534 312 775,
- e-mail: kancelaria@porozmawiajmyopodatkach.pl,
- skorzystanie z formularza kontaktowego.
Administracja naszej kancelarii w sposób zindywidualizowany określi zakres merytoryczny przedstawionej sprawy oraz złoży propozycję współpracy w przedmiotowym zakresie.
